[SF] DID YOU KNOW?, ฟิคเก่าเอามาเล่าใหม่
| ;::ooBuMMin LoVePass oo::: |
 Help
 Search
 Members
 Calendar
|
| Welcome Guest ( Log In | Register ) | Resend Validation Email |
|
|
|
.. NOTIC ..
|
|
oOo BumMinnLovePass oOo -> BM LovePass -> BM Fiction
   |
[SF] DID YOU KNOW?, ฟิคเก่าเอามาเล่าใหม่| Pinny |
Posted: September 10, 2009 04:35 pm
|
 ~แอบเหล่~  Group: Members Posts: 52 Member No.: 7 Joined: June 01, 2009  |
Title: Did you know?
Pairing: Kibum X Sungmin Rating: General Author: Pinny Note: Sometimes you never know who is the right one for you. *** Did you know? *** ...ชีวิตของคนๆหนึ่งจะเปลี่ยนไปได้มั้ยเมื่อเจอกับคนเพียงคนเดียว ชีวิตของคนๆหนึ่งจากที่ไม่เคยมีอะไรจะเปลี่ยนไปได้มั้ยเมื่อเจอคนเพียงคนเดียว ชีวิตของคนๆหนึ่งที่มีแต่เรื่องซ้ำซากจำเจ จะเปลี่ยนไปได้มั้ยจากคนเพียงคนเดียว... ถ้าเกิดคุณเชื่อในความรักแล้วล่ะก็ เรื่องนี้ผมสามารถยืนยันได้เลยว่าเปลี่ยนไปได้ * . . . . “นี่ซองมินไปปลุกคิบอมทีสิ สายโด่งขาดนี้แล้วยังไม่ตื่นอีก” เสียงหัวหน้าวงสั่งคนยิ้มสวยประจำวงอย่างซองมินที่นั่งดูการ์ตูนยามเช้าให้ไปปลุกหนึ่งในสมาชิกที่งานเยอะที่สุดของวง “อ่า...ไม่ให้ฮยอกแจไปปลุกล่ะครับ” เพราะดูทีวีอยู่เลยบ่ายเบี่ยงที่จะไปปลุกคิบอมตามคำสั่งของหัวหน้าวงแต่กลับโบ้ยไปให้เพื่อนสนิทของตนแทน “พี่สั่งนายให้ไปปลุก นายก็ไปปลุกสิ ปกติก็ไม่เห็นจะมีปัญหาแต่ทำไมคราวนี้ถึงมีปัญหาล่ะ” เพียงคำพูดเท่านี้ของหัวหน้าวงก็ทำให้คนที่กระเง้ากระงอดเมื่อครู่ต้องลุกจากทีวีเครื่องใหญ่ไปยังห้องนอนของบุคคลที่ยังไม่ตื่นนอนนั้นแทน ร่างเล็กยืนถอนหายใจอยู่หลายต่อหลายทีหน้าประตูห้อง ไม่ยอมเข้าไปสักที ราวกับต้องการให้ใครผ่านมาเห็นแล้วเข้าไปปลุกคนในห้องนอนแทน แต่จนแล้วจนรอดก็ยังไม่มีเหยื่อโผล่มาให้ซองมินเห็น เลยตัดสินใจเปิดประตูเข้าไป ไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศปะทะเข้าผิวหน้าทันที ห้องทั้งห้องมืดกว่าภายนอกเพราะผ้าม่านได้ถูกปิดไว้อย่างมิดชิด คนที่หลับอยู่บนเตียงก็เหมือนจะไม่รู้สึกตัวเลยว่ามีใครเข้าห้องมาใหม่ ซองมินสาวเท้าไปยังเตียงหลังกว้างเพื่อปลุกคนหลับให้ออกจากนิทรา รู้มั้ยครับพี่ลีทึกว่าปลุกคนนอนน่ะมันเป็นบาปมาก ยิ่งคนที่ทำงานหนักอย่างคิบอมด้วย ซองมินไม่ได้ไปลุกคิบอมในทันที แต่กลับยืนมองคนเป็นน้องหลับปุ๋ยอยู่บนเตียง ก่อนค่อยๆหย่อนตัวนั่งลงบนเตียงบริเวณที่ตนเองดูจนมั่นใจแล้วว่าจะไม่ไปทับคนบนเตียงเข้า มือเล็กค่อยๆไล้ไปบนหน้าของคนเป็นน้องที่หลบหนีสัมผัสราวกับรำคาญ แม้ว่าคนเป็นพี่จะรู้ดีว่าคิบอมไม่ชอบถูกปลุกแต่เมื่อได้รับหน้าที่มาแล้วก็ต้องทำ มือที่จากเคยไล้ไปตามโครงหน้าสวยก็เปลี่ยนเป้าหมายมาที่จมูกแทน “อ๊ะ!!!” แต่ก่อนที่จะได้บีบจมูกตามที่หมายมาดไว้คนที่นึกเสมอว่ายังไม่ตื่นกลับตวัดตัวคนนั่งอยู่ให้ล้มลงบนเตียงด้วยกัน “คิบอม...ตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่” คนที่เคยหลับปุ๋ยเมื่อกี้กลับตื่นเต็มตาพร้อมทั้งส่งรอยยิ้มมาให้คนตัวเล็กกว่าที่ตอนนี้โดนขึ้นคร่อมซะแล้ว “ตั้งแต่คนขี้แกล้งกำลังจะแกล้งผม” ตอบคำถามพร้อมทั้งก้มลงสูดดมความหอมบริเวณแก้มนวลของร่างเล็กที่กำลังเบี่ยงหน้าหลบเป็นพัลวัน “ลุกออกไปได้แล้ว...หนัก” แม้จะเสียงแข็งแต่ถ้าสังเกตดีๆจะเห็นว่าเจ้าของคำสั่งเมื่อครู่หน้ากำลังแดงเป็นลูกตำลึง “มอร์นิ่งคิสล่ะ พวกเราเป็นแฟนกันแล้วนะครับ” คำถามพร้อมกับประกายตาระยิบระยับของคนตรงหน้าทำเอาซองมินถึงกับหน้าร้อนขึ้นกว่าเดิมเป็นเท่าตัว “ไม่มี” เลี่ยงไม่พูดถึงเรื่องที่คิบอมดูจะภูมิใจหนักหนา แต่กลับตอบปฏิเสธเสียงแข็งพร้อมทั้งผลักอกคนที่กำลังคร่อมอยู่ให้ออกไป แต่ไอ้คนเจ้าเล่ห์ก็ยังไม่ขยับแต่กลับเคลื่อนใบหน้าให้ต่ำลงกว่าเดิม “ขอเถอะนะครับ”แม้ว่าจะขอร้องแต่กลับเป็นคนบังคับหน้าของซองมินให้หันกลับมาแล้วประทับจูบลงไปแทน ลิ้นร้อนพยายามดุนดันริมฝีปากของคนข้างใต้ให้เปิดออก ไม่นานความพยายามก็เป็นผลสำเร็จ ลิ้นร้อนหลุดเข้าไปกวาดความหอมหวานจากโพรงปากร่างเล็กตรงหน้าให้หมดทุกซอกทุกมุม กระหวัดลิ้นของตนเองเกี่ยวเข้ากับลิ้นเล็ก และอย่างลืมตัว ซองมินเองก็เกี่ยวลิ้นเข้ากับลิ้นของคิบอมอย่างเผลอไผล จูบเริ่มเพิ่มทวีความร้อนแรงขึ้น แต่เพราะแรงทุบที่อกทำให้คิบอมต้องถอนปากออกอย่างเสียดายเพราะคนตัวเล็กตรงหน้าเกือบจะหายใจไม่ทันแล้ว “ถ้าซองมินตายไปใครจะรับผิดชอบ” แม้จะเหนื่อยหอบจากมอร์นิ่งคิสเมื่อครู่ แต่ไม่วายซองมินก็ยังต่อว่าคนเจ้าเล่ห์ตรงหน้าอยู่ดี “ก็พี่หวานจนแทบจะอดใจไม่ไหวนิครับ” ไอ้หนุ่มรุ่นน้องเจ้าเล่ห์ยังยิ้มกรุ้มกริ่มตอบกลับมาโดนไม่กลัวคนสวยตรงหน้าจะโกรธ “คิบอม!!” ร้องเรียกเจ้าของคำพูดเสียงหลง ก็มันทำให้ซองมินเขินจนไม่รู้จะทำหน้ายังไงแล้วนิ “ออกไปอาบน้ำได้แล้ว” ซองมินผลักอกคนตรงหน้าอีกครั้งและคราวนี้คนตัวโตก็ดูเหมือนจะยอมแต่โดนดี “พรุ่งนี้มาปลุกผมอีกนะครับ” แม้จะลุกออกไปง่ายๆแต่ก็ยังส่งข้อความที่ทำให้ซองมินต้องปาหมอนตามหลังคิบอมไปอีกที นี่แหละเหตุผลที่ซองมินไม่อยากมาปลุกไอ้เด็กเจ้าเล่ห์แก้มแตกไงครับพี่ลีทึก ทำผมเปลืองตัวจริงๆ แต่ก็เป็นทุกวันที่ซองมินเข้าไปปลุกคิบอม... *** Did you know? *** “นี่คิบอมจะพาซองมินไปไหนเนี่ย” ซองมินที่ตอนนี้กำลังนั่งเคียงคู่ร่างสูงอย่างคิบอมถามขึ้นมาเมื่อคิบอมนัดกับตนไว้คืนนี้แต่ไม่ได้บอกอะไรเลยว่าจะไปไหน ไปทำอะไร “ความลับครับ แน่นอนว่าโรแมนติกสุดๆ” คิบอมเองก็ไม่ยอมบอกอะไรเลยแม้แต่น้อย ทำเองซองมินเองก็อกจะหน้างอไม่ได้ “อย่าเพิ่งงอนสิครับ ขอผมทำเซอร์ไพรส์บ้างไม่ได้หรอ” คิบอมพยายามง้อไม่ยอมให้บรรยากาศเสียก่อนที่จะเริ่ม “ถ้าคิบอมว่างั้น...” ซองมินก็ไม่อยากทำลายบรรยากาศเหมือนกัน นานๆทีเค้าสองคนจะได้มีเวลาอยู่ด้วยกัน เพราะงั้นซองมินจะไม่ทำให้มันเสียเปล่าหรอก “เชื่อผมเถอะ พี่ซองมินต้องชอบแน่ๆ” คิบอมบอกอย่างมั่นใจ ก่อนจะพาตัวรถมุ่งออกนอกโซลไปยังสถานที่ที่ซองมินไม่เคยไปมาก่อน จากระยะทางที่ห่างไกลตัวเมืองโซลมามาก รอบทางเท่าที่ขับผ่านมาก็เต็มไปด้วยความงามทางธรรมชาติ และสิ่งนี้ก็ทำให้ซองมินเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัวอยู่บ่อยๆ “ถึงแล้วครับ” ถึงแม้คิบอมจะบอกว่างั้น แต่รอบกายกลับไม่มีร้านอาหารไม่มีแม้กระทั่งตัวตึก มีแต่เพียงทะเลและหาดทรายสีขาวบริสุทธิ์เท่านั้น อ้าว...แล้วอย่างนี้จะทำอะไรกันล่ะครับคิบอม “ที่นี่เนี่ยนะ” เสียงสงสัยถูกส่งมาจากร่างเล็กทันที “ที่นี่แหละครับ” คิบอมพูดเท่านี้ก่อนจะดับเครื่องแล้วลงจากรถเพื่อนเปิดประตูให้ซองมินลงมายืนเคียงคู่ตนบ้าง “เล่นอะไรอีกล่ะคราวนี้ ถ้าซองมินไม่ชอบนะคิบอมนะ” คนตัวเล็กหมาดมาดไว้ แต่ตัวเองก็ยอมลงจากรถแล้วเดินตามคิบอมไป “คราวนี้หลับตาครับ” คิบอมจะเล่นอะไรอีกเนี่ยจะพาซองมินไปไหน ซองมินหลับตาลงอย่างว่าง่าย ปล่อยให้คิบอมพาเดินไปเรื่อยๆทั้งที่ตนไม่รู้จุดหมาย แต่มือที่กุมแน่นกับมือใหญ่ก็เป็นเครื่องหมายที่ยืนยันว่า คนๆนี้จะไม่ปล่อยให้เขาต้องหายไปแน่ๆ “ลืมตาได้แล้วครับ” ซองมินค่อยเปิดเปลือกตาของตน แล้วภาพที่ปรากฎอยู่ตรงหน้าก็เกือบทำให้ซองมินต้องร้องไห้ออกมา “Happy Anniversaryครับ ครบรอบ 5 เดือนของพวกเราแล้วนะครับ”เสียงทุ้มกระซิบอยู่ข้างใบหูก่อนจะประทับริมฝีปากลงที่แก้มเนียนหนักๆทีหนึ่ง “ขอบคุณนะคิบอม รักคิบอมที่สุด” คนตัวเล็กเปลี่ยนเป้าหมายจากภาพตรงหน้ามากอดคนข้างกายที่จัดการทุกสิ่งแทน “ผมก็รักพี่ซองมินที่สุดเหมือนกัน” คิบอมเองก็เปิดแขนรับกอดจากร่างเล็กอย่างยินดี “จะมีใครอีกมั้ยที่รู้ใจซองมินเท่ากับคิบอม” เสียงอู้อี้จากคนตัวเล็กดังขึ้นเพราะซุกหน้าอยู่กับอกคิบอมก็เลยพูดไม่ค่อยจะชัดเจน แต่กลับตราตรึงอยู่ในใจของคิบอม “แล้วจะมีใครมั้ยที่รู้ใจผมเท่ากับพี่ซองมินล่ะครับ” คิบอมเองก็เอ่ยออกมาบ้าง ตั้งแต่คบกับใครต่อใครมาก็มีแค่พี่ตัวเล็กในอ้อมกอดเนี่ยแหละที่รู้ใจเขาไปซะทุกอย่าง “ไม่มีหรอก เพราะงั้นก็อย่าคิดนอกใจ” ซองมินเงยหน้าตอบคนตัวสูง และนั่นก็ทำให้คิบอมถึงกับอมยิ้มเลยทีเดียว “ใครจะกล้าล่ะครับ...ไปทานข้าวกันเถอะ” คิบอมพูดด้วยรอยยิ้ม รอยยิ้มที่ซองมินเรียกว่ารอยยิ้มกระชากใจ ก่อนคิบอมจะพาซองมินไปนั่งโต๊ะอาหาร บรรยากาศดีๆกับความโรแมนติกที่เป็นส่วนตัวแบบนี้ ใครทุกคนต่างก็หวังไว้ว่าจะได้เจอกับสถานการณ์แบบนี้ แล้วซองมินที่ตอนนี้กำลังอยู่ในสถานการณ์นั้นจะเขินขนาดไหน “คืนนี้มีความสุขที่สุดเลย” ซองมินพูดขึ้นเมื่อคิบอมดับตัวเครื่อง ตอนนี้ทั้งสองกลับเข้ากรุงโซลอีกครั้ง กลับมาพร้อมกับหัวใจสองดวงที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก “ผมก็มีความสุขเหมือนกันครับ” คิบอมบอกพร้อมรอยยิ้ม ก่อนทั้งสองจะพากันขึ้นหอพักของตน “อันนี้ซองมินให้คิบอมนะ” ก่อนที่คิบอมจะได้เปิดดูของขวัญครบรอบที่ซองมินให้ ซองมินก็ยกตัวขึ้นเพื่อประทับริมฝีปากตนกับคิบอม แต่คนอย่างคิบอมน่ะหรอจะยอมปล่อยโอกาสนี้ไปง่ายๆ คิบอมไม่ปล่อยหรอกคร้าบบ ยกมือโอบรอบท้ายทอยซองมินทันทีเพื่อให้รับจูบของคิบอมได้ง่ายขึ้น ก่อนจะสอดลิ้นเข้าไปควานหาความหวานของคนตรงหน้า จูบกันเป็นระยะเวลานาน นานจนเมื่อคิบอมถอนจูบออกมาทำให้ซองมินถึงกับเข่าอ่อนและหอบอย่างแรง “ฉวยโอกาส” แต่ซองมินเองก็ใช้เวลาไม่นานเหมือนกันเพื่อกลับมายืนเหมือนเดิม ก่อนจะต่อว่าอย่างงอนๆแล้วหนีเข้าห้องน้ำไป ดูก็รู้ว่าเขินหน้าแดงเป็นลูกตำลึงแล้วซองมินจ๋า คิบอมได้แต่ส่ายหน้ากับคนรักของตัวเองที่น่ารักทุกอิริยาบถจริงๆ ก่อนจะหันมาให้ความสนใจกับของขวัญที่ซองมินให้ตนแทน *** Did you know? *** “คิบอมไม่สบายหรอ” พี่ใหญ่ของวงเมื่อได้ยินคำบอกของซองมินที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาบอกตนถึงห้องอุทานเสียงดัง “แล้วยังไปทำงานไหวอยู่รึเปล่า” ซองมินได้แต่สั่นหน้า เพราะถ้าเกิดเปิดปาดพูดออกไปอาจจะร้องไห้ออกมาก็ได้ ก็สงสารนี่หน่า “งั้นเดี๋ยวพี่โทรไปลางานให้ละกัน วันนี้เรามีงานรึเปล่า” ลีทึกถามซองมินขึ้นมา เพราะรู้สึกว่าวันนี้จะไม่มีใครว่างเลย ต่างคนก็ต่างมีงาน แล้วอย่างนี้ใครจะดูแลน้องล่ะเนี่ย “มีครับ แต่ให้ผมหยุดงานนะ คิบอมไข้ขึ้นสูงมากเลยผมไม่อยากให้คิบอมอยู่คนเดียว” ด้วยความเป็นห่วงเลยขอร้องออกไปเสียงสั่น “แต่งานวันนี้ของซองมินล่ะ” ลีทึกผู้จริงจังกับงานก็ยังคงอดห่วงไม่ได้ แต่น้องอีกคนก็สำคัญเหมือนกัน ถ้ามันตายขึ้นมาฉันรับผิดชอบไม่ไหวนะเว้ย “ไม่เป็นไรครับพี่ ผมอยู่เองได้” เสียแหบพร่าของคนไม่สบายหนักดังขึ้นข้างหลังบุคคลทั้งสองที่แอบตกใจเพราะเสียงนั้นดังขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย “คิบอมลุกออกมาทำไม” ซองมินรีบเข้าไปประคองคนตัวสูงที่ดูเหมือนจะยืนไม่ไหวแล้ว เมื่อตัวสัมผัสกันซองมินก็รู้สึกถึงไอร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างกายคนไม่สบาย “ทำไมตัวร้อนอย่างงี้เนี่ยคิบอม” ซองมินอุทานขึ้นมาอย่างลืมตัว ส่งผลให้ลีทึกเข้าไปอังมือลงที่หน้าผากคนป่วย “ผมไม่เป็นไรมากหรอกครับ เมื่อวานตอนแสดงละครตากฝนนานไปหน่อย” คำตอบที่ออกจากปากคนไม่สบายทำให้ลีทึกและซองมินถึงกับส่ายหน้า “งั้นซองมินอยู่ดูแลคิบอมนั่นแหละ พี่จะโทรไปลางานให้” และผลที่ออกมาก็ทำให้ซองมินได้หยุดงานเพราะต้องดูแลคิบอมจริงๆ “ขอบคุณครับพี่ลีทึก” คิบอมกล่าวขอบคุณเสียงแหบพร่า เพราะเป้าหมายที่แท้จริงแล้วต้องการจะหาน้ำดื่มสำหรับลำคอที่แห้งผาก “ไปพักได้แล้ว” ลีทึกพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะสั่งให้น้องออกไปพักผ่อน “แต่ผมอยากดื่มน้ำ” คิบอมแย้งออกมา “เดี๋ยวผมไปหยิบให้ ส่วนนายเข้าห้องไปได้แล้ว” ซองมินหันไปพูดกับพี่ลีทึกก่อนจะหันไปสั่งคนที่ยืนพิงตนข้างกาย “พี่ฝากด้วยละกันนะซองมิน เดี๋ยวพี่เองก็ต้องเข้าบริษัทแล้วเหมือนกัน” ลีทึกหันมาสั่งน้องเรียบๆ รู้ว่าซองมินจะไม่ปล่อยให้คิบอมต้องเป็นอะไรมากกว่าเดิม และมั่นใจว่าซองมินจะดูแลน้องได้เป็นอย่างดี ซองมินเดินออกไปยังครัวเพื่อเอาน้ำให้คิบอม ส่วนลีทึกก็ประคองให้คิบอมกลับห้อง หลังจากส่งน้องนอนเรียบร้อยแล้ว ลีทึกก็ออกจากห้องไปแต่งตัว ไม่ถึงนาทีซองมินก็เข้ามาในห้องพร้อมกับน้ำ “หิวรึเปล่าคิบอม” ซองมินเดินมาที่เตียงที่คิบอมนอนลืมตามองซองมินอยู่พร้อมทั้งส่งน้ำให้คิบอมดื่ม “หิวครับ” คิบอมตอบรับง่ายๆ ก็ไม่เห็นเหตุผลที่จะต้องปฏิเสธในเมื่อเค้าเองก็หิวจริงๆ “งั้นเดี๋ยวซองมินไปทำข้าวต้มให้ทำละกันนะ รอแปปนึง” ว่าแล้วซองมินก็เดินเข้าครัวเปิดตู้อาหารเตรียมของเพื่อทำอาหารให้คิบอมทันที ซองมินทำอาหารอย่างคล่องแคล่วและรวดเร็ว เพราะไม่อยากให้คิบอมต้องรอนานโดยที่ไม่ได้รู้เลยว่าคิบอมเดินเข้ามายังห้องครัวแล้วยืนมองซองมินทำอาหารมานานแล้ว “อ๊ะ!!” โดนน้ำร้อนจากการคนข้าวต้ม ทำให้ซองมินรีบยกมือขึ้นอมทันทีเพื่อไม่ให้นิ้วพอง แต่เสียงร้องของซองมินก็ทำให้คิบอมรีบเข้าประชิดตัวซองมินเหมือนกัน “คิบอม” เรียกคนตัวสูงอย่างตกใจ เพราะไม่นึกว่าคิบอมจะเอานิ้วที่โดนน้ำร้อนของเขาไปดูและเป่าให้อย่างแผ่วเบา “ระวังหน่อยสิครับ ตัวเองเจ็บแล้วเห็นมั้ย” ปากว่าแต่ก็ยังเป่าให้นิ้วนั้นอย่างสม่ำเสมอ จนซองมินเองก็เขินหน้าแดงไปหมด “คิบอมนั่นแหละมาทำไม ทำไมไม่นอนพัก” ซองมินถึงมือออกจากการกุมของคิบอม ก่อนจะประคองไปนั่งเก้าอี้ที่โต๊ะกินข้าว “ก็คิดถึงพี่ซองมินก็เลยเข้ามาหา” ทำไมพอไม่สบายแล้วคิบอมกลายเป็นคนพูดเก่งขึ้นมาซะงั้น ซองมินเปลี่ยนเป้าหมายไปยังหม้อหน้าเตาแทนกลบความเขินอายที่ขึ้นมาแทนที่ “เอ้าเสร็จแล้ว” ซองมินปิดไฟเตาก่อนจะตักข้าวต้มจากหม้อใส่ชามแล้วยกไปให้คิบอมที่นั่งยิ้มมองซองมินอยู่ที่โต๊ะ ตาหวานเชื่อมเชียวนะคิบอม “ป้อนหน่อยสิครับ” อะไรมันจะอ้อนขนาดนั้นเนี่ยคิบอม ซองมินคิดหมั่นไส้อยู่ในใจ “ออกจากห้องได้แล้วก็กินเองได้เหมือนกันล่ะ” ซองมินไม่ยอมตามคิบอมแต่กลับหันไปเตรียมน้ำออกมาให้คิบอม พร้อมทั้งหายาลดไข้ให้คิบอม “อ้าวทำไมไม่กินล่ะ” เมื่อซองมินเตรียมยาเสร็จจึงกลับมาที่โต๊ะอาหารอีกครั้ง แต่ว่าคิบอมกลับไม่ยอมแตะข้าวต้มที่ซองมินทำให้เลย “ป้อน” สั้นๆเท่านั้นแต่ก็รู้สึกได้ถึงความดื้อรั้นของคนตรงหน้า หลากหลายอารมณ์จริงๆนะคิบอม “กินเองสิ” ซองมินก็ไม่ยอมง่ายๆ เรื่องอะไรต้องให้เค้ามาป้อนล่ะ “ไม่ป้อนก็ไม่กิน” โหยยคิบอม ดื้อได้เรื่องเลยนะคิบอม ซองมินทำอะไรไม่ได้นอกจากจะกระแทกตัวลงนั่งข้างคิบอมแล้วตักข้าวต้มขึ้นมา เป่าเล็กน้อยก่อนจ่อไปที่ปากคิบอมที่ตอนนี้นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่ “เอ้า” ซองมินเหมือนจะไม่พอใจ แต่พอเริ่มทำไปเรื่อยๆก็ยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ก็คิบอมเหมือนเด็กจริงๆ ไม่นานนักคิบอมก็กินหมด “อร่อยจังเลย” คิบอมกล่าวขึ้นมายิ้มๆ เหมือนไข้จะลดลงแล้วแต่ซองมินก็ยังส่งยาให้เด็กไม่สบายกินอยู่ดี “งั้นก็กินยาแล้วไปนอนได้แล้ว” ซองมินเก็บจานชามไปยังอ่างล้างจาน คิบอมก็ว่าง่ายขึ้นกินยาแล้วไปยังห้องนอนของตนเอง ซองมินที่ล้างจานเสร็จก็เดินเข้าไปดูคนตัวโตว่านอนดีหรือไม่ แต่ภาพที่เห็นทำเอาซองมินต้องส่ายหน้าด้วยความระอา ก็คิบอมน่ะสินอนแล้วไม่รู้จักห่มผ้า ร้อนถึงซองมินต้องเข้าไปห่มให้ก่อนจะอังมือที่หน้าผากเพื่อวัดไข้อีกครั้ง ซองมินกำลังจะออกไปยังห้องนั่งเล่นเพื่อปล่อยให้คิบอมได้พักให้เต็มที่ แต่จังหวะที่กลับตัวนั่นเองคิบอมก็คว้าข้อมือซองมินไว้ “อยู่เป็นเพื่อนหน่อยนะครับ” คิบอมพูดเสียงอ้อน และนั่นก็ทำให้ซองมินนั่งลงบนเตียงกับคิบอม “นอนด้วยกันกับผมนะ” คิบอมยังอ้อนซองมินต่อไป “งั้นซองมินก็เป็นหวัดเหมือนคิบอมสิ” ซองมินต่อรอง ไม่ใช่ว่าไม่อยากนอนด้วยแต่ว่าถ้าเค้าเกินติดหวัดขึ้นมาแล้วจะทำยังไงล่ะ...คิดแค่นั้นจริงๆหรอซองมิน “เค้าบอกว่าถ้าเกิดมีคนนอนกอดข้างๆแล้วจะหายหวัดเร็วขึ้นนะครับ” คิบอมพูดขึ้นอีก มันมีที่ไหนเล่าคิบอมไอ้นอนกอดคนข้างๆแล้วจะหายหวัดเร็วขึ้น “มีซะที่ไหน เคยได้ยินแต่จูบแล้วหวัดจะลด” ซองมินจ๋า หนูพลาดแล้วล่ะพูดอย่างงั้นไปมีแต่หนูจะเสียนะ “งั้นลองพิสูจน์ดูมั้ยล่ะครับ” เห็นมั้ยล่ะซองมิน คิบอมต่อให้ไม่สบายแต่ต่อมเจ้าเล่ห์ก็ยังทำงานเป็นปกตินะ “บ้า” ซองมินพูดเท่านั้นก็โดนคิบอมกดคอให้ลงมาจูบด้วยซะแล้ว “อื้อออ...” ซองมินได้แต่ร้องในลำคอเพราะโดนจูบแบบไม่ทันตั้งตัวมือไม้สะเปะสะปะไปหมดไม่รู้จะเอามือไปวางไว้ไหน จึงได้แต่ทุบอกคนตรงหน้าไปสองสามที “อาจจะจริงก็ได้นะครับ ผมรู้สึกว่าตัวหายร้อนไปเยอะเลย สงสัยพี่ซองมินจะแบ่งความร้อนไปจากผมแน่เลย” จูบเสร็จก็พูดสิ่งที่ทำให้ซองมินยิ่งระบายความร้อนขึ้นบนหน้าอย่างหยุดไม่อยู่ “นอนไปเลย” ไม่อยากทำร้ายร่างกายคิบอมตอนนี้เพราะถือว่าเป็นคนป่วย ยกผลประโยชน์ให้คนป่วยนะเนี่ย “นอนด้วยกัน” คิบอมยังคงอ้อนซองมินอยู่ แต่ดูท่าซองมินจะไม่ยอมง่ายๆ พยายามลุกออกจากเตียงอยู่เรื่อย เมื่อขืนตัวหนักขึ้น คิบอมก็เลยใช้แรงของตนกดให้ซองมินล้มตัวลงนอนบนเตียงกับตนซะเลย “นะครับ” แม้เหมือนจะขอร้องแต่ก็บังคับเค้าไปแล้วเรียบร้อย ซองมินได้แต่เลยตามเลยก็ดิ้นออกจากอ้อม แขนแข็งแกร่งนี้ไม่ได้แล้วนิ “แล้วปฏิเสธได้หรอ” ซองมินพูด และนั่นก็ทำให้คิบอมยิ่มกระชับอ้อมกอดมากยิ่งขึ้น พร้อมกับหลับไปในเวลาไม่นาน ซองมินเองก็นอนมองหน้าคิบอมที่หลับอย่างเพลินๆก่อนจะหลับตามไปในเวลาไม่นานนัก นี่ขนาดไม่สบายยังดูแลกันขนาดนี้ ถ้าเวลาสบายดีแล้วทั้งสองจะเป็นยังไงเนี่ย *** Did you know? *** “เตรียมตัวขึ้นเวทีอีก 5 นาทีนะครับ” เสียงสต๊าฟบอกกับเหล่าเอสเจที่กำลังแสตนด์บายอยู่หลังเวทีให้พร้อมกับโชว์ที่จะเริ่มต้นในอีก 5 นาที “ซองมินเดี๋ยวหลังจากแสดงเสร็จค่อยกลับมาสวีทเหมือนเดิมนะ” คิบอมกระซิบบอกซองมินเบาๆโดยไม่มีใครได้ทันสังเกต “คิบอมก็อย่ามาหึงไร้สาระนะ รู้อยู่ว่าพวกเราต้องแฟนเซอร์วิส” ซองมินเองก็กระซิบบอกเบาๆตอบกลับไป เพราะเมื่อคราวที่แล้ว ซองมินแทบตายเพราะฤทธิ์หึงของคิบอม หลังจากที่ซองมินเล่นกับคยูฮยอนมากไปนิด “อืม คราวนี้จะพยายามทำใจไม่ให้หึง” คิบอมตอบกลับด้วยรอยยิ้ม แต่ซองมินไม่มั่นใจนักหรอก ก็เห็นพูดอย่างนี้ทุกที แต่ทุกทีก็หึงร้ายเหมือนเดิม “แล้วก็อย่าสวีทกับทงเฮมากเกินไปล่ะ...ซองมินก็หึงเป็นเหมือนกัน” ซองมินพูดก่อนรีบวิ่งขึ้นเวทีโดยไม่ได้หันกลับมาเห็นคิบอมที่ยิ้มจนแก้มแทบแตก เหล่าเอสเจแสดงเพลงของตนอย่างสนุกสนาน พูดกับแฟนเพลงเล็กๆน้อยๆ โดยที่ทั้งคิบอมและซองมินต่างก็ไม่ลืมที่จะทำหน้าที่แฟนเซอร์วิสของตนเอง แต่มันก็มีบางคราวบ้างนั่นแหละที่คิบอมมัวแต่มองซองมินอย่างลืมตัว แม้ว่าจะไม่บ่อยครั้งแต่ก็นานอยู่หลายนาที ไม่ได้ตั้งใจแต่สายตามันมัวแต่จะตามคนตัวเล็กไปนิ งานนี้โทษคิบอมไม่ได้นะ แม้ว่าจะรู้ทั้งรู้ว่าซองมินต้องเป็นแฟนเซอร์วิส แต่พอเห็นซองมินอยู่กับคยูฮยอนแล้วหยอกล้อกันอยู่เรื่อย หัวใจก็บีบรัดจนไม่อยากจะมองภาพนั้นอีก คิบอมไว้ใจแฟนตัวเองเต็มที่ แต่ที่คิบอมไม่ไว้ใจก็คือคยูฮยอนนั่นแหละ ถึงจะดูเงียบๆแต่รายนั้นร้ายเงียบขนาดนั้น จะให้ไม่กลัวได้ไง... “เหนื่อยหน่อยนะ” หลังจากลงจากเวที ผู้จัดการก็กล่าวกับเหล่าสมาชิกเอสเจ ที่ทุกคนต่างก็โค้งขอบคุณอย่างมีมารยาท “ซองมิน คิบอมมันมองจนนายจะพรุนแล้วนั่น” ฮยอกแจที่เห็นรังสีมาจากสายตาของคิบอมก็รีบสะกิดเตือนเพื่อนรักของตนทันที “งานเข้าแล้วมั้ยล่ะไอ้กระต่ายน้อย” คังอินก็เข้าร่วมวงด้วยอีกคน ทุกคนต่างรู้ว่าคิบอมหึงร้ายขนาดไหน แล้วทุกครั้งคนที่ต้องเหนื่อยก็เป็นซองมินทุกที “พี่ซองมิน” นั่นไง เสียงเรียกจากที่เคยหวานๆก็กลับกลายเป็นแข็งขึ้นกว่าเดิมเยอะ กระต่ายน้อยถึงกับเครียด “เมื่อกี้แฟนเซอร์วิสมากไปหน่อยมั้ยครับ” แม้จะถามเหมือนไม่มีอะไร แต่ไอ้ไม่มีอะไรนั่นแหละตัวดีเลย ซองมินโดนมาแล้ว “ไหนบอกจะไม่หึงไง” ซองมินรีบทวงคำพูดของคิบอมตอนก่อนขึ้นเวทีทันที “บอกว่าจะพยายามต่างหาก” คิบอมแก้คำพูดของตัวเองให้ถูกต้อง ก็มันหึงไปแล้วไอ้คยูฮยอนนั่นแตะต้องคนของเค้ามากเกินไปน่ะ “นี่คิบอมไม่รู้หรอว่าจริงๆแล้วคยูฮยอนน่ะกำลังจีบฮยอกแจอยู่นะ” ซองมินพูดขึ้นพลางพยักเพยิดไปยังฮยอกแจที่กำลังเดินหนีคยูฮยอนไปที่มุมห้อง “จริงหรอครับ” คิบอมมองภาพตามด้วยความตกใจ แม้ว่าจะเห็นภาพแล้วก็ยังไม่เชื่อ ก็มันไม่น่าเชื่อนิ “จริง แล้วที่น้องมาอยู่กับซองมินบ่อยๆก็เพราะอยากให้ซองมินช่วยต่างหาก” ซองมินไขข้อข้องใจให้คิบอมคนขี้หึงฟังอีกครั้ง “จริงๆนะ พี่ไม่หลอกผมนะ” คิบอมโอบซองมินให้เข้ามาอยู่ในอ้อมกอดพร้อมทั้งขอคำยืนยันจากซองมิน “หลอกแล้วได้โล่ห์มั้ยล่ะ” ซองมินก็ถามคำถามหยอกย้อนคิบอมออกไปบ้าง นี่มันจะไม่คิดเชื่อคำพูดของเค้าจริงๆหรอ “พี่ซองมินอ่ะ” คิบอมเมื่อได้ยินคำพูดของซองมินก็เกิดอาการงอนขึ้นมา ร้อนถึงกระต่ายน้อยต้องง้ออีกแล้ว “โอ๋ๆอย่างอนนะ” ซองมินก็ได้แต่ต้องง้อคนตัวโตที่งอนแล้วไม่ค่อยจะน่ารักเท่าไหร่ให้หายงอน “ผมรักพี่ซองมินนะ”[/COLLOR] อยู่ดีๆคิบอมก็พูดขึ้นมาซะอย่างงั้น “อารมณ์ไหนเนี่ยคิบอม” ซองมินเองก็แปลกใจเหมือนกันที่อยู่ดีๆคิบอมก็มาบอกรักเค้า เค้าเองก็งงนะเนี่ย แต่หน้าก็แอบแดงขึ้นมานิดๆ “พี่รู้มั้ยว่าพี่อ่ะทำให้ผมเปลี่ยนไปมากๆเลยนะ” คิบอมยังคงพูดต่อ “ยังไงหรอ” ซองมินถามด้วยสีหน้างงๆพร้อมทั้งเอียงหัวถามอย่างสงสัย แต่มันดูน่ารักมากๆในสายตาของคิบอมเลยกดจมูกลงแก้มใสของคนน่ารัก “พี่ทำให้ผมรู้จักกับความหวั่นไหว” คิบอมยังคงส่งคำพูดที่ซองมินงงไม่น้อยออกมาเรื่อยๆ [COLOR=blue]“เพราะผมต้องหวั่นไหวทุกทีที่เห็นพี่ยิ้มให้คนอื่น” “โลกของผมเปลี่ยนไปเมื่อเจอกับพี่ พี่รู้บ้างมั้ยว่าพี่ทำให้ทุกวันของผมมีความหมาย ต่อให้พี่ไม่ตั้งใจแต่ชีวิตผมก็สดใสเพราะมีพี่” “แล้วที่สำคัญพี่ทำให้ผมรู้จักกับ...ความรัก คิบอมรักพี่ซองมินนะ” คิบอมพูดเสียยืดยาว และประโยคสุดท้ายก็ทำเอาซองมินโผเข้ากอดคิบอมอย่างไม่อายใครทั้งนั้น “ซองมินก็รักคิบอม รักที่สุดในโลก” ซองมินพูดตอบกลับก่อนจะยกตัวขึ้นหอมคิบอม แล้วยกยิ้มสวยให้คิบอม คิบอมเองก็อดไม่ได้ที่จะประกบจูบลงกับคนตัวเล็ก ไม่ได้เต็มไปด้วยความเสน่หาแต่เต็มไปด้วยความรักของทั้งสองที่ส่งผ่านให้กัน แต่ทั้งสองลืมไปรึเปล่าว่าตอนนี้เหล่าเมมเบอร์ก็อยู่ในห้องด้วยนะ ดูสิตาไม่กระพริบเชียวนะลิงทั้งหลาย แต่ถ้าไม่ใช่เพราะคยูฮยอน เรื่องนี้มันจะจบมั้ยเนี่ย????? ขอบคุณนะคยูฮยอน *** Did you know? *** 
--------------------  KIBUMSUNGMIN...ONLY AT YOU |
 
|
| minnie |
Posted: September 27, 2009 12:21 pm
|
|
Newbie Group: Members Posts: 7 Member No.: 57 Joined: September 27, 2009 |
อิอิ
คิบอมนี่ไม่เบาเลยนะ น่ารักที่สุดเลย อิอิ หวานมากกกก ขอบคุณนะคะ
|
|
|
| nnb |
Posted: September 29, 2009 02:24 pm
|
|
Member Group: Members Posts: 14 Member No.: 12 Joined: June 04, 2009 |
น่ารักมากกกกกกกกก
บอกได้ว่าน่ารักมากทั้งมินและบอม
|
|
|
| yusung |
Posted: September 30, 2009 11:23 am
|
|
Member Group: Members Posts: 33 Member No.: 27 Joined: June 19, 2009 |
บอมน่ารักมาก
หวานจังงงงง
|
|
|
| elfzatan |
Posted: October 13, 2009 02:56 am
|
 Newbie Group: Members Posts: 5 Member No.: 63 Joined: October 03, 2009 |
หวานนน
ตายไปเลยกับฟิค ~ คยูฮยอก น่ารักได้อย่างร้ายกาจจจจจ > < ชอบอย่างเว่อร์อ่าคะ ให้ใจไปเลยยย~
|
|
|
1 User(s) are reading this topic (1 Guests and 0 Anonymous Users)
0 Members:
 |
 |
